Sherborne bewegingspedagogiek

Sherborne bewegingspedagogiek

De Sherborne bewegingspedagogiek is ontwikkeld halverwege de 20e eeuw door de Engelse bewegingspedagoog Veronica Sherborne. Als leerling van choreograaf Rudolf Laban, gebruikte zij zijn observatiemethode om het lichaam en bewegingen op een objectieve en gestructureerde wijze te observeren en analyseren. Uit haar observaties constateerde zij dat er een duidelijke relatie is tussen de fysieke, emotionele en sociale ontwikkeling. Veronica Sherborne zag dat sociaal-emotionele problemen ook tot uiting komen in de lichaamstaal van het kind (bijvoorbeeld: verkrampt, gesloten, of juist ongecontroleerd en vluchtig). Haar observaties en conclusies vertaalde naar doelgericht en speelse bewegingsvormen, waardoor het kind heel basaal via het lijf leerervaringen op kon doen.

Volgens Sherborne zijn lichaamsbewustzijn en de vaardigheid om goed met anderen om te gaan heel belangrijk in de ontwikkeling. Het toenemende lichaamsbesef bleek direct gevolgen te hebben voor de wijze waarop het kind zich beweegt en positieve veranderingen teweeg te brengen in gedrag, emoties en de manier waarop het kind met anderen omgaat. Deze methode is heel geschikt voor jongere kinderen. Sherborne wordt ook wel omschreven als ‘ontwikkelingsstimulerend bewegen’.

Sherborne lessen kunnen op de langere duur een positief effect hebben op:

  • Aandacht
  • Concentratie
  • Taakgerichtheid en Taakspanning
  • Imitatievaardigheden, zowel in beweging als verbaal
  • Communicatievaardigheden
  • Zelfbeeld en zelfvertrouwen
  • Relatieopbouw met leerkracht en andere kinderen